donderdag 14 juni 2018

Dover White Cliffs en Dover Harbour

We hebben Caro en Leen onverwacht ontmoet in Souverein Harbour en zij zeiden dat er heerlijke koffie met koek te koop was in de vuurtoren op de "white Cliffs" bij Dover. Met dat vooruitzicht  wil John wel iets verder lopen. Het is daarbij nog prachtig wandelweer ook, zo'n 23 graden met zon en een fris windje voor het geval je jezelf toch iets te warm loopt de cliffen op:)



We volgen het middelste pad langs de cliffen om wel iets uitdaging in het pad te hebben maar niet teveel klauteren en klimmen. Prachtig uitzicht, helaas Frankrijk is net niet te zien omdat het wat "hazy"is. De zon schijnt volop. We boffen hier al mee sinds we weer in de engelse wateren varen.
Als de vuurtoren in zicht komt verheugen we ons op koffie met koek. Caro heeft niet gelogen over de tearoom van Mrs Knott.



Heerlijke engelse taartjes en Koffie (die had iets sterker gemogen) uitgeschonken in echte engels kopjes. Binnen ziet de tearoom er ook super uit met mooie rozen aan de wanden.
We genieten in de zon van onze verdiende heerlijkheden.


We nemen de iets eenvoudigere weg terug naar Dover. Nu lopen we wat meer tussen de weilanden en door grasland waar paarden staan te grazen in het verse groene gras.

Omdat de wind nog steeds tegenstaat blijven we nog een dagje in Dover. We bezoeken smiddags het museum waar de Doverboot ligt die gedateerd is 3000 jaar oud, de Bronze eeuw boot. Deze is in 1992 ontdekt. Men heeft er vele jaren overgedaan om het hout te concerveren en daarna onder te brengen in een speciale kamer die zorgt voor een stabiele temperatuur en vochtigheid.
Verder zijn er exposities over de eerste en tweede wereldoorlog en zijn er macquettes van de ontwikkeling van de haven Dover. 
Onze vertrouwde supermarkt is verdwenen en er is een volledig nieuw winkelcentrum voor in de plaats gekomen met een hypermoderne Mark&Spencer, deze vinden wij wel erg steriel, alle verpakkingen lijken gelijk en tja wat is nu wat. Ook zijn de prijzen wel wat anders dan in andere supermarkten. 

De haven van Dover zal er volgende keer anders uitzien want er wordt op dit moment hard gewerkt om de nieuwe marina te realiseren en een nieuwe overslag haven voor vrachtschepen.
We spieken door de omheining waar we het realiseren van een nieuwe sluis voor toegang naar het Wellington Dock wat zal blijven bestaan kunnen zien.


We hebben in de ligplaats geen last ondervonden van alle werkzaamheden. Hieronder nog even een weergave van hoe je nu Dover aan moet lopen en waar men bezig is de marina aan te leggen. We zijn benieuwd als we tijdens onze toekomstige reizen Dover weer aan doen hoe het er dan uit zal zien.


Het was best even goed kijken waar je langs moest om naar de Marina te kunnen varen. Ook voor het varen van de Inner Harbour naar de Marina via het Wick Channel wordt je verzocht toestemming via Port Control VHF CH 74 te vragen omdat zij de lichten bedienen van het kanaal langs de hoge muren.








maandag 11 juni 2018

Vanuit de Solent naar Dover

Vanuit Lymington zeilen we de Solent over tot voorbij Cowes om dan weer met de stroom weer mee terug te zeilen naar Newton Creek. Dit is een natuur reservaat waar je kan ankeren of aan een mooring tegen een kleine betaling kan liggen.
Hier lig je in een Creek waar het getij duidelijk zichtbaar is en de vogels bij Eb scharrelen naar voedsel. Als we echter op zondagmiddag aankomen ligt de Creek overvol.
Het is de laatste dag van een Holliday weekend. Kinderen hebben afgelopen week vakantie gehad en het is ook nog eens super zomersweer.
We besluiten om buiten voor anker te gaan. Dit voelt wel erg vertrouwd. Helaas heeft het water niet de temperatuur om er een duik in te nemen. Iiemand vertelde ons dat het water 14 graden is, brrr, wel iets anders dan in de Carieb. Wel zitten we in de korte broek.
Achter het anker overnachten we en zoeken de volgende ochtend als er weer voldoende water staat om de Creek in te varen een Mooring op. Deze zijn nu nagenoeg allen vrij. Er liggen nog een paar engelsen voor anker maar die verkassen ook in de loop van de dag naar elders.



De rubberboot maar eens opblazen waarna we naar de kant varen. Het public footpath achter de kerk volgen we richting newbridge. Dit gaat door weilanden met paarden en koeien en soms wel erg hoog gras. Uiteraard lopen we heerlijk op onze Flipfops (slippers) en in onze korte broek maar hier staan wel brandnetels. Mmm, wandelschoenen waren toch een iets beter idee geweest maar we laten ons niet kennen.
Als we bijna bij het dorpje zijn is het zandpad door een traktor omgetoverd in een fikse modderpoel. We besluiten om het dorpje te laten voor wat het is en om te keren.
De Zwanen en Canadese gansen zwemmen genietend van de zomerse temperaturen in de Creek




Na Newton Creek varen we de Beulieau rivier op bij voldoende water. Helaas is het nu wat minder mooi weer. We zoeken een plekje aan de midwater steiger.





Omdat het bijna hoogwater is en we eigenlijk wel brood moeten hebben voor morgen ochtend varen we met de rubberboot naar Beulieau zelf.
Aanmeren mag hier eigenlijk alleen met toestemming van de havenmeester en tja we moeten even over een hek klauteren maar daar laten wij ons niet meer door weerhouden. Er is niet zoveel te koop maar ze hebben nog een brood in de vriezer. Dat moet dan maar.
We pruttelen weer op ons gemakje terug naar de boot. De zon is weer tevoorschijn gekomen, de korte broek kan weer aan.

We zijn precies een jaar onderweg. Toch wel een tijd geleden dat we door familie en vrienden zijn uitgezwaaid in Lelystad. Nog zo’n 6 weken om naar nederland terug te varen op ons gemak. Alles afhankelijk van weer en wind.

In Portsmouth gaan we in de Hasler marina liggen achter het groene lichtschip. Er is wel wat swell in de haven van de ferrys en grote scheepvaart op de rivier maar verder liggen we hier prima. We doen wat boodschappen en ook hier genieten we van de warme zon in de kuip en kijken naar alles wat de rivier op en af vaart.

Als we in Brigton aankomen zijn ze uiteraard weer aan het baggeren in de vaargeul. Er is sinds ons vorig bezoek in 2015 een flink aantal flats bijgebouwd. We krijgen een plek aan de kopsteiger, mooi zo geen andere boten naast ons.
Sávonds legt helaas de baggerschuit aan bij de steiger in de buurt en laat snachts zijn generator aanstaan. We vluchten de volgende ochtend als ze om 7 uur de motoren weer starten om te gaan baggeren naar Eastbourne.








We willen naar Beachy head fietsen nu we zo vroeg al in de marina van Souverein harbour liggen. Tja dat was toch echt vorig jaar eind november dat we de fietsen voor het laatst hebben gebruikt. De banden zijn dan ook erg zacht maar ja waar is die pomp nu gebleven. Die moet aan boord liggen maar na alles zo’n beetje omgekeerd te hebben is hij nog steeds foetsie.
Op het havenkantoor is er ook geen pomp dan maar naar de supermarkt en een nieuwe pomp kopen. We zullen vast nog vaker wat willen fietsen.
Uiteindelijk is de middag al aardig gevorderd en fietsen we tot aan de ijszaak om op het kiezelstrand te genieten. De wind blijft nog steeds noordoost en ook het tij is ons ongunstig gezind. We moeten wel erg vroeg weg richting Dover.

De zeehonden liggen bij laagwater voor de haven te genieten van de zon

We besluiten nog een nachtje te blijven en dan zondags een uurtje later weg te kunnen gaan, en ja nog steeds met wind tegen naar Dover.
Eerst op de motor maar voorbij Duncheness wagen we het er toch op om al kruizend naar Dover te komen. Als we voor Folkstone zitten en de stroming ons bij elke slag weer terug zet en we 2 maal de ingang van Folkstone voor ons zien als we richting kust zeilen starten we de motor om de laatste 5 mijlen toch iets sneller af te leggen.
Bij de ingang van de Haven vragen we aan Portcontrol op kanaal 74 om naar binnen te mogen. Na permissie varen we de binnenhaven in om dan toch een ander beeld te krijgen waar we heen moeten voor de Marina.
Ze zijn flink aan het bouwen voor een nieuwe overslag terminal en een geheel nieuwe marina in de kom. We houden bakboord aan en zien de groene lichten die vertellen dat we door mogen varen richting Marina. De ingang is erg smal maar als we om de hoek komen zien we toch weer het vertrouwde beeld van de marina.
We roepen via kanaal 80 op en vragen om een plekje in het Granville Dock. We blijven hier waarschijnlijk wel een paar dagen omdat de noordoosten wind ook nog gaat aantrekken volgens de weerberichten.

zaterdag 2 juni 2018

De Solent

We besluiten om vanuit Poole de Solent op te varen. We tanken eerst Diesel om daarna op de motor Poole Harbour te verlaten.
Het is weer behoorlijk mistig zeker als we voorbij Brownsea island varen trekt de mist nog dichter. Wat zijn we blij met de kaartplotter, AIS en de radar. Er is weinig wind maar met de stroom mee gaan we toch nog ruim 5 knopen de goede kant op. We weten dat we langs prachtige krijtformaties komen maar zien er zeer weinig van. Ook de Needles zien we niet. We horen wel de vuurtoren als we er langs varen. Op de AIS en op de radar zien we boten maar pas als ze ons op een halve mijl passeren zien we ze ook daadwerkelijk. We zijn in een hele kleine wereld terecht gekomen. ivm de mist besluiten we om in Yarmouth te gaan liggen. Als we daar aankomen zien we veel vlaggetjes, het blijkt het "Gafferweekend festival" te zijn. Veel oude mannen op oude boten. Allen goed in de lak en met flink wat zeilen erop. We lopen een rondje door Yarmouth, het is lang geleden dat we hier zijn geweest. De pier is men aan het restaureren daar kunnen we niet op. De volgende ochtend varen we met de Gaffers naar buiten. We maken vast aan een mooring en bekijken de zeilboten die langskomen.
Rond de middag gaan we naar Lymington, we varen tot aan het pontoon in het plaatsje. We gaan langszij bij een andere boot. Het is nog niet zo druk als we aankomen. Later zal het 4 dik liggen met boten. Op zaterdag is er markt in de hoofdstraat.
s'avonds maken we nog een wandeling over het Solent pad langs de zoutpannen.
We moeten nog wel wennen dat het langer licht is. De zon gaat pas rond 8 uur onder. en echt donker is het pas rond een uur of 10. Wel weer heerlijk lange dagen.

vrijdag 1 juni 2018

FastUs aangekomen in Poole

In Nederland worden we tijdens ons verblijf getrakteerd op mooi zomers weer met temperaturen rond de 25 graden. We bezoeken onze familie, kinderen ( we slapen bij onze zoon) en (zeil) vrienden. Pakken daarbij 2 verjaardagfeestjes mee. In Harderwijk bekijken we een aantal huizen die te koop zijn, we moeten immers weer op zoek naar woonruimte. Zo vermaken we ons de 2 weken in Nederland prima. Als we nagenoeg zeker van de aankomst boot in Poole zijn boeken we een vlucht naar Southampton. We pakken vanuit Southampton de trein naar Poole. In Poole hebben we via Rbnb een slaapplek geregeld. Als we daar aankomen blijkt de boot echter een dagje later gelost te worden, op 31 mei om 11:45 uur. We boeken er dus nog een nachtje bij. Op advies van Richard onze gastheer gaan we met de dubbeldekker lijn 40 naar Swanage. Met een dagrit kaart kan je in en uitstappen waar je maar wilt. We nemen een plaatsje bovenin om zo van het uitzicht te kunnen genieten. Als eerste stappen we uit bij “Corfe Castle” hier nemen we ook een kijkje in het Purbeck Mineral & Mining Museum. Purbeck Clay werd gebruikt o.a. voor Chinees porcelein en ook Wedgewood werd ervan gemaakt. In het Museum kan je zien hoe e.e.a. in zijn werk ging met wagons om de klei te vervoeren. In Purbeck wordt nog olie gewonnen vanuit Poole Harbour.
We zien de stoomtrein langskomen vanaf het station Norden net voor het museum. Als we ons omdraaien zien we in het mystieke landschap op de top van de heuvel de ruines van het kasteel.
We lopen via het wildpath naar Purbeck. Een dorpje dat wel een openluchtmuseum lijkt. We besluiten om de ruines te laten voor wat ze zijn. Kopen bij de plaatselijke bakker een heerlijk Pasty en sandwich met Pickle. Daarna stappen we weer op de bus om verder te gaan naar Swanage. In Swanage is de mist helaas nog dichter waardoor we de baai niet echt zien. Het strand en een stukje water en daarna is de wereld alleen maar grijs. Na nog een rondje wandelen en bij de stoomtrein kijken is de dag alweer om en nemen we de bus terug naar Poole. Daar strijken we neer bij een restaurant en eten ons buikje vol. Mijn verjaardag is een bijzondere dag geworden.
En dan eindelijk mogen we onze boot weer ophalen. Na ontbijt nemen we afscheid van Richard en lopen naar de industriehaven waar de Fortunagracht ligt met daarop onze boot. We melden ons bij de poort waar we een visitorspas krijgen en een geel hesje en veiligheidshelm. Dan worden we met een busje naar het schip gebracht. We worden netjes geregistreerd als we aan boord stappen. John maakt de achterstag weer los en we zetten onze bagage aan boord. Dan wordt de boot opgetild en in het water gehesen. Als ons dek gelijk is aan het dek van het schip stappen we aan boord en worden te water gelaten. Nog even controleren of er geen lek is, motor starten en zwaaien naar de loadmaster en bemanning en daar gaan we weer op eigen kiel naar de marina van Poole.
Wat een vreemd gevoel, je boot in ruim 30 graden superblauw water( +/- 30 graden) zo’n 7500 km vanaf Poole op een schip laten zetten, zelf naar Nederland vliegen en 2 weken later je boot in zuid Engeland weer ophalen bij zo’n 20 graden en groen water ( zo’n 14 graden) waar ook nog eens flink stroming staat. In de Marina, waar ze overigens ook de prijs voor een overnachting wel weten, £50, zetten we de achterstag weer vast, bevestigen de zeilen, spoelen de watertanks en vullen ze weer, voor een paar dagen proviand inslaan, en een was draaien van de laatste dagen aan boord in de carieb. We zijn weer in ons eigen huisje, aan boord van de FastUs.

zaterdag 19 mei 2018

De Fastus op transport

We verblijven de gehele maand april en nog 2 weken in mei op Antigua in afwachting op het transport van onze boot naar zuid engeland. In het noordoosten van het eiland liggen een paar mooie ankerplekken waaronder “ Great Bird island” waar je achter een rif ligt. Hier zijn mooie koralen te zien en vele vissoorten. Alle ankerplekken hebben we meerdere malen bezocht waarbij Jolly Harbour onze plek was voor proviandering en water tanken. Eind april krijgen we de voorlopige datum voor het opladen van ons schip voor transport naar zuid Engeland. Dit zal rond 8 mei zijn echter alles onder voorbehoud en afhankelijk van het weer dat het schip onderweg tegenkomt. Vooraf moeten we diverse documenten aanleveren aan de Shippingsagent in St Johns om onze boot als Cargo te kunnen laten uitklaren. Uiteindelijk wordt onze boot Zaterdag 12 mei op het schip geladen. We ankeren de nacht ervoor in Cove bay net voor St John’s om zo om 10 uur naast het schip te gaan liggen. We hebben de watertanks volledig leeg gemaakt. De zeilen eraf gehaald en de buiskap verwijderd. Ook de Bimini met beugel gedemonteerd en losse zaken hebben we van de reling gehaald. De toilet leeggemaakt samen met de douche in de antivries gezet. Als de boot naast de Fortuna Gracht ligt maakt John ook de motor gereed met antivries. Dit is het advies vanuit Sevenstar voor het geval de boot een noordelijk koers moet nemen en mogelijk met vorst te maken kan krijgen. En wij nog denken dat we de boot winterklaar maken een keer konden overslaan. De boot is behoorlijk kaal zo zonder zeilen en de buiskap.
Het schip vaart vanaf St Johns Antigua via Newport Amerika naar Poole in Zuid Engeland. We overnachten in St Johns in het backpakkers hotel. Een studio met een keukentje een bank en een eettafel. Alles Keurig schoon. Er is echter beperkt water. douchen kan s'avonds tussen 6 en 9 of smorgens tussen 8 en 9. Ook de toilet spoelt buiten deze tijden maar 1 keer door dus we sparen wat water in een aantal flessen die men klaar heeft gelegd. We vliegen de volgende dag. Vooraf hebben we een Esta via internet geregeld om via Amerika te kunnen vliegen. We klaren uit op de luchthaven en moeten via New York, Reijkjavik, Londen naar Amsterdam. Vier keer via de douane en overstappen op de volgende vlucht. Na 36 uur landen we op Schiphol en verblijven we ongeveer 2 weken in Nederland. ( Er zijn wel rechtstreekse vluchten naar Londen of Amsterdam maar die zijn op de korte termijn onbetaalbaar) Volgens de nu bekende planning kunnen we onze boot weer in ontvangst nemen de 29e mei waarna we verslag van onze voortzetting posten op dit blog.

dinsdag 17 april 2018

Witte stranden en Blauw water

Antigua wordt overal omschreven als het vakantie paradijs. Na de orkaan Irma vorig najaar lijkt het overal erg rustig. In de brochure die we bij de marina oppikken zetten ze dan ook uitgebreid dat ze open voor Business zijn. In de media wordt gemeld dat Antigua ook flink beschadigd is. Dit geldt wel voor Barbuda maar niet voor Antigua. Er is wel schade maar niet zo heftig en zeker de vakantie resorts zijn in goede staat. Aan de kust zien wij tot nu toe geen grote schade aan bebouwing en bomen. Nu is de naam voor Antigua ook een samenvoeging met Barbuda dus mogelijk geeft dit de verwarring. Men hoopt ook dat Antigua en Barbuda weer snel tot de toeristen zal trekken want daar moeten de caribische eilanden het toch van hebben ook hier. We hebben in Falmouth een aantal nachten voor een wit strand voor anker gelegen. In de marina zien we flinke vissen zwemmen die afval van de vissers graag verorberen. Dit blijken bij navraag Tarpon vissen te zijn. Flinke jongens/ meisjes zijn het. Op Martinique en Guadeloupe was het niet mogelijk om onze gasfles te laten vullen maar hier kan dat wel. Op dinsdag en donderdags kan je bij Jane's marine services voor 10 uur de gasfles brengen om hem dan gevuld eind van de middag weer op te halen. Nu kan er weer volop gekookt en gebakken worden. Richting Nelsons dockyard zit ook een redelijke supermarkt waar je gratig gebruik van Wifi kan maken. Wij zijn wel nog naar een simkaart van Flow op zoek gegaan die konden we aanschaffen bij Geny's halverwege de baai van Falmouth. We gaan langs de west kant omhoog naar Jolly Harbour. Het water is super blauw, het lijkt wel of we in een zwembad zeilen. We zien de bodem zelfs al is het ruim 10 meter diep. Wel oppassen met het rif wat er voor de kust ligt. We denken dat Jolly Harbour een gezellig plaatsje is waar flink gefeest wordt. Dit valt achteraf wat tegen. We hebben voor anker in de baai gelegen verder is Jolly Harbour een soort van vakantiepark a la Lemmer in Holland. Er zit wel een goed geassortimenteerde supermarkt waar we ook na lang weer vers vlees ipv ingevroren kunnen kopen. Na hele lange tijd besluiten om weer eens te gaan barbequen. In de Pilot staat dat er een shoppingmall is waar je wel een hele dag je kan vermaken. Er zitten wel wat winkeltjes maar voornamelijk verhuur van boten en een makelaar voor huizen. Er staat een koloniaal pand maar helaas leeg en vervallen. We zeilen verder naar het noorden naar Deep Bay, net onder St John's. Hier ligt een wrak van de Andes, welke na een flinke brand aan boord in 1905 is gezonken midden in de baai waar je kan snorkelen en er is wederom weer een mooi wit strand. De baai zelf is tot aan het strand zo'n 3 meter diep dus flink wat ankerruimte. We roeien naar het strand om naar de ruine van het fort Barrington te klimmen. Op de slippers is het een wat onhandig pad naar boven maar het lukt om vanaf hier over de baai en St John's een mooi uitzicht te hebben. Achter het strand ligt een lagune.

maandag 16 april 2018

Guadeloupe naar Antigua

Als we flink wat proviand hebben ingeslagen om naar volgende ankerplekken te gaan krijgen we we slecht nieuws vanuit Nederland, het gaat niet goed met John zijn vader. Na overleg met de marina in Point a Pitre kunnen we de boot daar 2 weken laten liggen en stappen we de volgende dag op het vliegtuig via Martinique naar Parijs om met de Thalys naar Nederland te gaan. We zijn na ruim 20 uur reizen in Nederland. Dan beseffen we pas hoever we van Nederland afzitten. Na een week mag John zijn vader weer naar huis we kijken het nog even aan maar besluiten dan toch om na 2 weken Holland terug naar de boot te gaan en onze reis voort te zetten. Na 20 uur komen we rond zonsondergang aan bij de boot. De volgende ochtend halen we vers brood, fruit en groenteen gaan eerst aclimatiseren achter het anker in Point a pitre. John denkt dat met de huidige wind het verstandiger is om via de oostzijde van Guadeloupe naar Antigua te zeilen. We laten eerst nog in de mooie baai van Saint Francois achter het rif ons anker vallen. Er is niet al teveel ruimte met onze diepgang van 2 meter maar we vinden een plekje in het voorste deel. Het is hier bijzonder met van alles te zien. De volgende dag gaan we Saint Francois ook nog even bekijken. Dit blijkt toch nog wel een aardige plaats te zijn. De dinghy leggen we in de Marina en lopen dan langs een verrassend grote supermarkt door kleurrijke straatsjes komen we bij de vissershaven uit. Op de terugweg lopen we langs de bakker want John heeft er wel heel lekkere taartjes gezien. Er valt een flinke stortbui als we terug naar de boot willen varen maar even schuilen om ons taartje en stokbrood droog over te krijgen. Na 2 nachtjes besluiten we om naar Antigua te zeilen. De zee rond de kaap van Guadeloupe is ondanks het lichte weer toch behoorlijke rommelig. Als we de kaap op de motor hebben gerond en de zee rustiger wordt hijsen we de zeilen. Bij de kaap aan de noordoostzijde blijft het ook erg rustig met de wind. We zetten de Genaker om voor het donker aan te komen bij Falmouth Harbour. Qw gaan nu met ruim 7 knopen voort en John probeert zelfs de 9 knopen even te halen. We zien in de verte ook nog een Walvis. Wel gaaf maar gelukkig blijft hij op afstand. In Falmouth Harbour en ook English Harbour zijn we een van de kleinere boten. Hier liggen alle superjachten zowel motor als zeiljachten bij elkaar. Alles is ook ingericht voor deze superjachten hier. De ene nog beter gepoetst dan de andere en allen met bemanning aan boord. Het inklaren gaat hier weer super officieel. In Nelsons Dockyard, een soort van openlucht museum van de Engelse marine, zit de customs. Je moet dan ook standaard voor het park entree betalen als je hier inklaard. Inklaren gaat weer via 4 loketten en dan afrekenen. Je krijgt een cruising permit voor het eiland voor 60 dagen en je moet aangeven wanneer aangekomen maar ook zeker ook wanneer je van plan bent te vertrekken. In Januari na de oversteek vanaf de Kaapverden hebben we al besloten om onze boot vanaf de Carieb te laten verschepen naar Europa en dus niet zelf terug te gaan zeilen. Dit hebben we via Sevenstar besproken. Onze boot zal vanaf St John's op Antigua in mei worden vervoerd naar Southampton in zuid Engeland.Eind april hopen we hier meer over en zullen we weten en hoe dit verder allemaal in zijn werk gaat. Tot dan verkennen we Antigua en zijn mooie baaien. Falmouth harbour is een flinke ankerbaai met alle nationaliteiten die onderweg zijn bij elkaar. Er liggen wel heel veel engelsen, canadesen en amerikanen. Wij zijn de enige hollanders zoals we al een hele tijd hebben op de ankerplekken. We missen het contact met andere zeilers en met namen onze landgenoten best wel.